[fiction] Bibitory [Musagon]
posted on 02 Nov 2007 19:17 by konoha21 in Fiction
[Fiction] Bibitory [ Musashi x Agon ]
By : Konoha
[ฟิคชั่น] ศาสตร์แห่งการดื่ม [ มุซาชิ x อากอน ]
โดย : โคโนฮะ
*************************************
“จริงเหรอ!? อากอนยอดไปเลย!”
“ฮ่ะฮ่ะ จริงด้วย นี่..อากอน คืนนี้จะพาฉันไปไหนเหรอ?”
“พูดอะไรของหล่อนยะ คืนนี้อากอนจะพาฉันไปต่างหาก!”
ชายที่อยู่ระหว่างหญิงสาวทั้งสองยิ้มออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มยียวนกวนโมโหเหมือนดีใจกระหนาบให้หญิงทั้งสองที่อยู่ข้างกายเบียดเข้ามาหาตน
“ไม่ต้องเถียงกันหรอกน่า ฉันก็พาเอริจังกับโมเอะจังไปด้วยกันอยู่แล้วน่า” เจ้าของทรงผมเดธล็อกส์เอ่ยด้วยคารมหวานจับใจ หญิงสาวทั้งสองคนกระดี๊กระด๊ากันยกใหญ่ มือกว้างของชายเนื้อหอมคนนี้โอบไหล่นวลของหญิงสาวทั้งคู่อย่างประนีประนอม สุดท้าย ทั้งสามคนก็หายไปในความมืดที่แสงก็ยังส่องไม่ถึง...
*****************************************
ตรู๊ดดด!! ติ๊ดดด!!!! ตรู๊ดดดดดด!!! แกร๊กก!
“สวัสดีครับ!บริษัททาเคคุระครับ!............ ครับ..... ครับ รับทราบครับ จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!” ชายหนุ่มรีบทานข้าวที่เตรียมมาอย่างทันใด เมื่อโทรศัพท์ตัวการให้เขาต้องยัดข้าวปั้นก้อนโตเข้าปาก ลูกค้าโทรมาขอใช้บริการบริษัทเขาอีกแล้ว เดี๋ยวนี้งานเข้าเยอะมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ดีหรอกนะ ยังไงตอนนี้ก็ต้องรีบไปยังสถานที่ที่นัดกันไว้
“เก็นจัง! จะไปไหนเหรอ? งานเข้าอีกแล้วเหรอ?” ทามาฮาจิที่เพิ่งกลับมาจากการไปซื้อข้าวเที่ยงเอ่ยถามด้วยความตกใจทันทีที่ชายหนุ่มตรงหน้าคว้าผ้าโพกหัวออกมาจากกระเป๋าแล้วมาผูกไว้ที่ศีรษะตนเอง
“อือ..” มุซาชิตอบกลับ “งั้นเดี๋ยวฉันจะไปดูสถานที่ก่อนละกัน” ว่าแล้วก็กระโดดขึ้นรถบรรทุกในทันที ทามาฮาจิตอบรับกลับไปก่อนจะมองตามรถบรรทุกที่ถูกขับออกไปจากหน้าบริษัทเรื่อยๆ
***************************************
รถบรรทุกจอดเทียบหน้าร้าน มุซาชิเดินออกมาจากรถเขาปิดประตูดังปั้ง ทันทีกับที่เจ้าของร้านเดินออกมานอกร้าน มุซาชิกวาดสายตาดูสถานที่ที่มีคนจ้างมาต่อเติมร้าน มันไม่ใช่ทั้งร้านอาหาร ร้านขายของชำ หรือร้านขายเสื้อผ้า แต่มันเป็น บาร์ แห่งหนึ่ง... เมื่อดำเนินงานกับทางเจ้าของร้านว่าต้องแต่งเติมและขยายพื้นที่ตรงไหน มุซาชิก็เดินไปดูสถานที่ที่ต้องแต่งเติมคือห้องน้ำ และขยายพื้นที่ในบาร์เล็กน้อย เขาลอบถอนหายใจ ถึงจะแค่นี้แต่ก็งานหนักเหทือนกันนะเนี่ย
ทุ่มตรง.... บาร์แห่งนี้จากที่โล่งๆกลับกลายเป็นว่าคนเริ่มแน่นขึ้น เสียงเพลงที่ฟังแล้วบาดหูดังทั่วสารทิศ มุซาชิเดินอุดหูออกมาภายนอกร้าน เขาถอดผ้าโพกหัวออกทำให้ผมร่วงลงมาปิดหน้าปิดตา เขาเอาหลังพิงกับกำแพง วันนี้ยังไม่ต้องทำอะไรมาก มะรืนนี้ต่างหากวันที่ต้องลงมือทำงาน ยิ่งคิดแบบนี้แล้วทำเอาเขายิ่งอยากพักผ่อนหย่อนใจมากขึ้น
มุซาชิทอดสายตามองชายคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้าไปภายในบาร์ ชายคนนั้นใส่แว่นกันแดด อยู่ๆก็ทำเอาเขานึกขำเมื่อรู้ว่านี้มันตอนกลางคืน ทำไมถึงยังเอาแว่นกันแดดมาใส่อีกนะ เจ้าของทรงผมเดธล็อกส์ที่ถูกนึกถึงเอะใจเล็กน้อยพลันสายตาก็เหลือบมองไปยังตัวการที่กำลังเอามือปิดปากซ่อนเสียงหัวเราะของตัวเองเอาไว้ อากอนหน้านิ่วคิ้วขมวด เค้าไม่พอใจที่มีใครมาทำอะไรแอบแฝงต่อหน้าเขาและเพราะรู้จักกับมุซาชิด้วยเป็นการส่วนตัว เท้าเริ่มเดินเข้าไปหามุซาชิ แต่ดันมีแรงหนึ่งมายื้อดึงเอาไว้ไม่ให้เค้าทำอย่างนั้นได้
“นี่..อากอนจะไปไหนเหรอ?” เสียงอ่อนหวานของหญิงสาวที่วันนี้เขาควงมาภายในบาร์เอ่ยและกอดแขนของเขาเอาไว้ อากอนสบถออกมาเบาๆก่อนจะเดินนำหน้าผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในบาร์ก่อนแล้ว
มุซาชิมองการกระทำของอีกฝ่ายทุกเม็ด เขาเลื่อนสายตาลงต่ำ มองไปยังพื้นซีเมนต์ที่ว่างเปล่า จู่ๆก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาเพราะสองสามวันที่ผ่านมานี้เขาทำงานจนแทบไม่ได้พัก มุซาชิเอามือกุมขมับของตัวเองก่อนจะเดินไปที่รถบรรทุก เขาหยิบเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งขึ้นมาสวมใส่ทับเสื้อกล้าม จากนั้นจึงเดินเข้าไปนั่งในรถ และหลับอยู่ข้างในนั้น....
ปักๆๆ!!!
นานพอสมควร นานพอที่ทำให้เขาหลับสนิท ก็มีเสียงทุบกระจกที่ปิดไม่สนิท ไม่สิ อย่างงี้เค้าเรียกกระแทกนี่นา.... มุซาชิสะดุ้งโหยง นี่จะไม่เปิดโอกาสให้หลับซักงีบเลยใช่ไหมนั่น ตอนนี้ก็เคลียร์เรื่องโครงร่างก่อสร้างเรียบร้อยแล้วนี่นา เจ้าของร้านไม่มีทางหรอก ตกลงมันใครกัน....?
“ฮ่ะฮ่ะ. ....ไอ้สวะหน้าโง่ที่นอนอยู่นั่นน่ะ ตื่น!!!” ว่าแล้วเจ้าของเสียงก็เทเหล้าในแก้วที่อยู่ในมือของเจ้าตัวลงบนศีรษะของอีกฝ่าย มุซาชิตื่นจากการหลับไหลเต็มที่จนไม่รู้จะว่าไงแล้ว! ที่จริงมันก็เหมือนไมได้นอนเลยต่างหาก! มุซาชิปัดมืออีกฝ่ายที่ถือแก้วเหล้าออก เขาใช้มืออีกข้างหนึ่งขยี้ตาเมื่อเหล้ามันแทรกซึมเข้าไปทั้งในตาและทางปาก เขาเปิดประตูรถออกไปข้างนอก ก็เห็นเจ้าคนเมื่อตอนนั้นพร้อมกับผู้คนอีกนับสิบยืนหัวเราะ ชายหน้าเข้มอึ้งไปซักพัก ผมสีดำของเขาเปียกโชกทั้งยังเครื่องแต่งกายอีก มุซาชิอยู่ในอาการมึนงง แต่ยังไม่ยั้งความคิด เขาเดินไปหาพ่อหนุ่มทรงเดธล็อกส์และกระชากคอเสื้อให้เดินตาม อากอนตกใจเล็กน้อยก่อนจะปัดมือของเขาออก และเมื่อมุซาชิกำลังหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นอากอนยืนโซซัดโซเซจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่อยู่แล้ว.... ไอ้เจ้านี่มันเมางั้นเรอะ?
ฉุกคิดในใจแล้วก็ยิ่งยอมไม่ได้ เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ยอมให้ฉุดตัวไปง่ายๆคราวนี้ก็ต้องใช้วิธีขั้นรุนแรงแล้วสินะ.... เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มกับอีกหลายๆคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นตกใจใช่หยอก มุซาชิอุ้มอากอนแบกหลังไป คนโดนอุ้มเหมือนจะไม่ค่อยรู้สึกตัวก็จริง แต่ก็ยังรู้ว่าตัวเองกำลังโดนใครทำอะไรอยู่ แค่ยังไม่รู้ตัวการที่อุ้มเขาเท่านั้นเอง
“ไอ้สวะบัดซบ...ฮ่ะฮ้า.... แน่จริงมาเจอกันตัวตัวเดะ...ไอ้ง่อยแดกทำไรไม่ได้.... เหมือนไอ้ลุงหน้าโง่ที่วันๆเอาแต่ทำงานช่างไม้ขอเงินคนแดกข้าวที่ฉันรู้จักคนนึงเลยว่ะ ฮ่ะฮ่ะ” อาการเมาหรืออะไรไม่ทราบ บวกกับตัวเองที่แต่เดิมก็เป็นคนปากจัดเถียงคำไม่ตกฟากคนหนึ่ง ถ้อยคำที่พูดออกมานั้นจึงแรงกว่าที่คนอื่นจะให้อภัยได้ แต่มุซาชิก็ยังคงทำใจเย็น เขาแบกอากอนพาดไหล่ทั้งที่ตัวเองยังคงฟังเจ้านั่นบ่นตลอดทางที่เดิน เหมือนกับเวลาที่เราเมา มักไม่รู้ตัวว่ากระทำอะไรลงไป และก็มักจะพูดเรื่องที่ตัวเองอัดอั้นใจมาจนหมดเปลือก อย่างที่ว่ามา ตอนนี้ทำไมเขาที่ฟังอากอนด่าถึงไม่รู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาเลยนะ?
*****************************************
ซ่า!!..................
“อุ๊บ.....” น้ำสะอาดไหลรินลงมาท่วมใบหน้าของชายหนุ่มเจ้าปัญหา แต่มันยังมีอีกยกน่ะสิ?
“แค่ก แค่ก! โอ๊ยยย บ้าไรวะเนี่ย!!?” อากอนสบถออกมาสุดฤทธิ์สุดเดชเมื่อมุซาชิเอาน้ำจากไหนไม่รู้เท่ากะละมังสาดหน้าเขาเต็มๆ อากอนทำท่าเหมือนว่าพอได้แล้ว จากนั้นจึงลุกขึ้นมาขยี้ตาพร้อมกับไอค่อกแค่กไม่หยุด...
มุซาชิได้แต่ยืนมอง ชายทรงผมเดธล็อกส์ เพียงแต่อากอนหารู้ไหมว่า บัดนี้ชายตรงหน้ากำลังยิ้มอย่างมีความสุข?
“ว่าไง? สางเมายังล่ะ พ่อคอแข็ง?” พูดจบก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมเอามือเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมามองหน้า อากอนทำท่าเหมือนจะต่อยแต่ก็โดนมุซาชิรวบมือซะก่อน เหลือเพียงคำสบถสิบกว่าคำที่หลุดออกมาจากปาก แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตาที่เคยพร่ามัว ตอนนี้กลับมองสิ่งๆต่างๆได้ชัดเจนจนแยกแยะออกได้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร อากอนจับจ้องมองคนตรงหน้าดวงตาเบิกกว้างตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนี
มุซาชิเห็นอย่างนั้นมีหรือจะยอมง่ายๆ? เขาเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้พลางก้มหล้าลงให้ระยะของใบหน้าใกล้เคียงกัน เขาจะได้มองอากอนอย่างชัดเจน
“....ออกไปเลยนะ ไอ้สวะ....” อากอนพูด พยายามเก็บอาการเขินอายสุดชีวิต ใจเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความตื่นเต้นเมื่อแนบชิดกับคนตรงหน้า...
“....หืมม์?.. แล้วใครน้าที่บอกว่าอยากอยู่ใกล้ๆฉันตอนเมาน่ะ?” มุซาชิพูดก่อนจะผละออกมาจากตัวของอากอน เขาเอามือเท้าเอวเหมือนกำลังทำท่าครุ่นคิด อากอนได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งอึ้ง งง ไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก ตอนที่ฉัน เมางั้นเหรอ? คนอย่างฉันเนี้ยนะ?
“ อื้อออ.... แล้วก็นะ ด่าฉันซะยิบเลย แต่บอกว่าอยากอยู่กับไอ้หน้าโง่ที่ทำงานช่างไม้ให้มากกว่านี้ ฉันจำได้เยอะนะ แต่จะให้พูดหมด......... ”
“หุปปากไปเลย ไอ้สวะสะเออะรู้!!!” อากอนรีบตะโกนไปอย่างเขินอาย หน้าเขาแดงอย่างเห็นได้ชัด แดงทั้งความเมาและเขินอาย มุซาชิได้ยินดังนั้นแล้วก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อากอนที่กำลังตกใจ อากอนเองก็เริ่มจะรู้สึกตัวแล้วว่าตอนที่เขาเมาพูดอะไรไปบ้าง ถึงจะลางๆก็เถอะ.... แต่จำได้ว่าเอ่ยคำว่า “รัก” ออกไป แต่ตอนนี้ริมฝีปากของทั้งคู่ ประสานกันแล้ว....
ถึงอากอนจะตกใจขีดสุด แต่ก็ตอบรับกลับไปเป็นอย่างดี ไม่รู้ทำไมเขาถึงโหยหารสสัมผัสร้อนผ่าวนี้ของมุซาชิมากเหลือเกิน.... มือโอบรอบไหล่ของมุซาชิโดยที่ไม่รู้ตัว ตั้งแต่ที่ฟังมุซาชิพูดแล้ว เขาคงพูดอย่างว่าออกไปตอนที่เมาแน่ๆ..... ขี้เล่นเหมือนกันนี่หว่า ไอ้หมอนี่...
เสียงหายใจหอบดังขึ้นเมื่อถอนริมฝีปากออกจากกัน มุซาชิกอดอากอนตอบ ที่จริงความสัมพันธ์ของพวกเรานั้นไมได้มีอะไรกันมากมาย เขาเองก็ชอบอากอนอยู่ลึกๆ.... เมื่อได้เห็นเหตุการณ์วันนั้น... วันที่แสงจันทร์ส่องลงมาเห็นน้ำตาของอุนซุย...และการจากลาพร้อมแบบรับภาระของอากอน... เพียงแค่ตอนนั้นเท่านั้น
อากอนเองก็คงไม่ต่างจากมุซาชิเท่าไหร่นัก เมื่อเค้ารู้เรื่องที่มุซาชิไปเป็นช่างไม้ เมื่อรู้ว่ามันมีเบื้องหลังมากกว่านั้น เขาก็อดคิดถึงคนๆนี้ไม่ได้... ทั้งๆที่พยายามจะลืมแล้วก็ตาม..
...เรามีอะไรที่เหมือนๆกันรู้มั้ย....
....ทั้งฉัน และ นาย....
....กำลังแบกรับสิ่งสำคัญเหมือนๆกัน...
ขอบคุณและขอโทษ
..ทุกสิ่ง...
...ฉันเสียใจ....
****************************************
เซอร์วิสท้ายเรื่อง...
“จะกลับแล้ว!? นี่ไม่ใช่มาเที่ยวเหรอ?”
“ซะที่ไหนกันเล่า.... มาทำงาน...” ชายหน้าเข้มเอ่ยพลางเอามือแคะหู เขาเดินไปที่รถบรรทุก บอกลาอากอนก่อนจะค่อยๆขับรถออกจากบาร์แห่งนั้น
“....................อากอน........ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่....................” ว่าแล้วไม่ทันไร ชายที่เขาเพิ่งบอกลาตะกี๊หยกๆ ขึ้นมานั่งที่นั่งข้างๆคนขับซะแล้ว
เงียบ....................................................................................................
อากอน : ผิวปาก...
มุซาชิ : อิมพัลล์ระดับเทพสินะ..............................
The End
จบแล้วจ้า
********************************************
คึคึคึคึคึคึคึคึ โฮะๆๆๆๆ หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ
ขอบคุณที่แวะเวียนเข้ามานะคะ หึหึหึหึหึ เอ็นทนรี่หน้าอาจจะรวมฟิคสั้นช่วงนี้ หึหึหึหึหึหึ
edit @ 2 Nov 2007 20:16:34 by konoha as [taki]