konoha : [[Thankfully]]

1. ชื่อจริงของคุณคืออะไร และเคยโดนแปลงจนเพี้ยนที่สุดว่าอะไร

** ชื่อส้มโอ  = =" (เขินว่ะ)  แปลเพี้ยนๆก็ ส้มเช้ง ส้มเน่า ส้มเปรี้ยว ส้มหล่น ส้มจี๊ด แต่ที่เพี้ยนสุดกู่คง ..... ส้วม

2. ฉายาหรือชื่อที่แย่ที่สุดที่เคยโดนเรียก

** ฉายาเรอะ... ไม่มีว่ะ

3. วันที่ท่านคิดว่าบัดซบที่สุดในรอบปี

**ไม่มีมั้ง

4. เพื่อนที่ท่านคิดว่าบัดซบที่สุด

** ไม่มี  = ="

5. คำพูดที่ทำให้ตัวเองดูบัดซบที่สุด

** ไอ้เห็ดเอ๊ย

6. ของติดตัวที่ดูบัดซบที่สุด

**ไม่มี๊ - -

7. สถานที่ช็อปปิ้งที่คิดว่าบัดซบที่สุด

**ไม่รู้เว้ย

8. คนที่บัดซบที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

**จำไม่ได้วุ้ย

10. ร้านอาหารที่กินแล้วรู้สึกบัดซบที่สุด

**ร้านที่อาหารไม่ถูกปาก

11. สิ่งบัดซบที่ทำจนติดเป็นนิสัย

**สั่นขา  บัดซบสุดๆของมันแล้ว  นอกจากจะส้รางความรำคาญยังไร้ประโยชน์อีก

12. เรื่องที่บัดซบที่สุดในชีวิตของท่านคืออะไร

**มันบัดซบมาทั้งชีวิตแล้วเว้ย!*ปาเมาส์ทิ้ง*

13. ท่านรู้สึกอย่างไรต่อคนที่มอบแทคนี้ให้ท่าน

** บัดซบจริงๆ

14. แล้วท่านจะแทคนี้ต่อไปให้ใคร

** ตามสบายนะจ๊ะทุกคน

 เป็นการตอบที่ขอไปทีพิกล...

*****************

ต่อไปก็ตามคำขอของวารี   ฟิคทคคิว เมงุรุชิมะ ที่ช่วยกันแต่งกับคุ่นโดนวารีมันบีบคั้นให้เอามาลง งั้นก็มาเอาลงเลยละกัน

[Fic Tokkyu]  Answer

Pairing :  Meguru x Shimamoto

By      : KoKun

                เสียงรถพยาบาลไกลออกไปจากศูนย์บัญชาการของทคคิวเรื่อยๆ   ในนั้นมีร่างของโฮชิโนะ  หนึ่งในทคคิวหน้าใหม่ที่ยังอยู่ในช่วงฝึกหัดนอนไม่ได้สติอยู่   ดวงตากลมโตของเขาตอนนี้ปิดสนิท   ปากเผยอออกมาเล็กน้อย เสียงลมหายใจอันโรยแรงดังอย่างแผ่วเบาภายในรถพยายาลที่แออัด  เพื่อนๆและทคคิวหน่วยที่ 3 หลายคนมองส่งไปด้วยความกังวลกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดฝัน

                   คังบายาชิ  เฮียวโกะกำลังรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก     มือของเขายังคงกุมอยู่ที่ปากเหมือนอาการตกใจยังคงค้างคาอยู่   ดวงตาหรี่ลงอย่างเห็นได้ชัด  ความรู้สึกตอนนี้ไม่สามารถที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เลย  ถ้าหากเขาไม่รีบโยนเบาะไปรองรับไว้ล่ะก็  ป่านนี้โฮชิโนะจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ 

              ...ทว่ากลับมีคนหนึ่ง  ที่ไม่ได้รู้สึกเป็นกังวลอย่างที่คนอื่นคิด

                     อิชิอิ   เมงุรุมองรถพยาบาลคันนั้นด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนที่จะหันกลับไปในอาคารอย่างไม่รีบร้อน  สองเท้าก้าวเดินเหมือนความคิดที่กำลังแล่นอยู่ในหัวสมอง  - -     จริงอยู่ว่าโฮชิโนะพยายามจะเอาชนะเขาเลยต้องประสบอุบัติเหตุ   แต่เรื่องนี้ใช่ว่าจะเรียกว่าเป็นความรับผิดชอบของเขาซะที่ไหนกันเล่า  ก็หมอนั่นไม่รู้จักระวังเองนี่

             เจ้าของความคิดนั้นยังคงเดินเมินไม่สนใจกับรถพยายาบาลที่ไกลออกไป  เขาเดินไปเรื่อยๆได้ไม่นานนักครูฝึกร่างเล็กประจำหน่วยลูกเจี๊ยบฝึกหัดเข้ามายืนประจันหน้ามุ่ยผิดกับเมงุรุที่ดูสบายเหลือเกิน  สองเท้าของเจ้าหนุ่มแว่นหยุดชะงัก  ใบหน้าเชิดสูงขึ้นเล็กน้อย... แว่นตาปะทะกับแสงไฟเบื้องบน  ทำให้ชิมะไม่สามารถมองเห็นดวงตาที่กำลังฉายแววของเมงุรุได้เลย  แต่ถึงอย่างนั้น  เขาก็ไม่หยุดที่จะพูดออกไป

           "คิดอะไรอยู่ แกน่ะ"  ชิมะโมโตะเอ่ยพลางใช้นิ้วชี้ไปทางเจ้าหนุ่มแว่นที่ทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว      - -       เมงุรุยักไหล่ให้สองสามทีพลางใช้มือของตนดันแว่นตากรอบดำหนานั้น  ก่อนจะผิวปากสบายใจ

            "นั่นสินะครับ"

             ประโยคนี้ยิ่งทวีความโกรธของสิบเอกนามชิมะโมโตะมากขึ้นเรื่อยๆ   ชิมะจึงเดินไปข้างหน้าหาเมงุรุมากขึ้นอีกสองสามก้าว          คิ้วที่ขมวดติดกันยู่ตลอดเวลาตอนนี้ยิ่งขมวดแนบชิดกันเข้าไปอีก     ถึงจะคิดทบทวนดูดีๆแล้ว   มันก็ไมได้เกี่ยวอะไรกับเมงุรุมากสักหน่อย.....    แต่ท่าทางแบบนั้นมันก็ขัดตาเขาชะมัด

          "เห็นเพื่อนตัวเองเจ็บไปต่อหน้าต่อตา     พอลับหลังเข้าหน่อยก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแบบนี้    มันอะไรกันห๊ะ!?"

          เมงุรุดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะยกยิ้มขึ้นอย่างเสียไม่ได้     จริงๆก็ไม่ได้ถึงขั้นไม่รู้ร้อนรู้หนาวหรอก  ก็อาจจะมีตกใจนิดหน่อยที่โฮชิโนะตกลงมาแบบนั้น   แต่มันก็คนละความหมาย   ถ้าหากร่างเล็กตรงหน้านี่คิดว่าเขาอาจจะเสียใจ      

             ศักยภาพของตัวเองมีแค่ไหนก็ไม่รู้จักเจียมซะบ้าง  มันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาซะหน่อย  จะมาฟูมฟายให้เสียเวลาทำไมล่ะ

          "ถึงผมจะบอกว่า 'ไม่น่าเสียโฮชิโนะคุง เพราะผมแท้ๆ'ไป   เขาก็ไม่ได้หายเจ็บหรอกครับ    อีกอย่างตอนนี้มันก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาเห็นอกเห็นใจคนอื่นซะหน่อย"  เมงุรุเอ่ยอีกครั้ง 

           ชิมะโมโตะมองหน้าเมงุรุ    ตั้งแต่ได้พบกับหมอนี่ครั้งแรกก็รู้อยู่แล้วว่าเอสจากไรโคคนนี้ไม่ธรรมดา  แต่ก็ไม่นึกว่าจะเป็นคนที่จิตใจคับแคบเหลือเกิน....

        "คุณเองแทนที่จะมานั่งบ่นกับเรื่องน่าเบื่อเล็กๆน้อยๆแค่นี้  สู้เอาเวลาไปฝึก repelling บ้างดีกว่านะครับ"    เมงุรุว่า  "ถึงจะแค่วันละนิดวันล่ะหน่อย  แต่สักวันหนึ่งเดี๋ยวพวกลูกเจี๊ยบที่เคยปรามาสไว้มันจะบินแซงหน้าเอานะ"  

              ชิมะโมโตะรู้สึกเดืออดดาลขึ้นมาทันทีกับคำพูดสุดผยองนั้น   เขาเดินอย่างรวดเร็วไปกระชากคอเสื้อของเมงุรุ  ถึงความสูงจะไม่เท่ากัน... แต่แรงตอนนี้มากมายเหลือเกิน

                 "ให้มันน้อยๆหน่อยนะ อิชิอิ!!"

                  เจ้าของชื่อเหยียดยิ้ม  เขาค่อยๆแกะมือเล็กที่จับคอเสื้อของเขาออก แต่ดูทีท่าว่ามันจะไม่ง่ายดั่งใจคิด    ....ความจริง... ไม่เอาออกคงดีกว่า

              "ถ้าคนที่ตกลงมา  ไม่ใช่โฮชิโนะ   แต่เป็นผมแทน  คุณจะรู้สึกห่วงใยผมเหมือนที่กำลังห่วงโฮชิโนะไหมครับ"

             ไม่รู้ทำไมใบหน้าของชิมะโมโตะถึงร้อนผ่าว   มือของเมงุรุค่อยๆชโลมลูบใบหน้าเนียนอย่างเบามือ

                ถ้าไม่ใช่โฮชิโนะ   แต่เป็นผมน่ะ... คุณจะรู้สึกห่วงใยบ้างหรือเปล่าครับ....

              เมงุรุทวนความคิดของตัวเองซ้ำๆ  มือของเขาก็ลูบใบหน้าของชิมะโมโตะอยู่อย่างนั้น

              "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง  น่าขนลุก!"   ชิมะโมโตะปัดมือของเมงุรุออกไปอย่างไม่ไยดี    ในอกรู้สึกเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ   นี่มันคงเป็นความโกรธสินะ.... มันจะเป็นอย่างอื่นได้อย่างไรกัน

              เมงุรุทำหน้าแหยงที่ดูแว้บเดียวก็รู้ว่าแกล้งทำ     มือข้างนั้นแม้จะถูกปัดออกไปจากแก้มของชิมิโมโตะแล้ว  แต่สัมผัสที่รับมาจากแก้มที่คร้ามแดดเล็กน้อยข้างนั้นก็ยังคงติดอยู่

              "รู้แล้วๆ    ถ้าเป็นผมตกลงมาแทน   คุณจะกระทืบซ้ำมากกว่าสินะครับ ฮะๆๆ" ในที่สุดเมงุรุก็พูดขึ้นพลางหัวเราะแห้งๆ    ชิมะโมโตะไม่ได้หัวเราะไปด้วยสักนิด      เจ้านี่เวลาอยู่รวมกับกลุ่มลูกเจี๊ยบก็ดูเป็นพวกน่าหมั่นไส้ธรรมดา   แต่พออยู่นอกกลุ่มออกมาแล้วนี่สิ...

                  ....นั่นสิ... อยู่นอกกลุ่ม... แล้วมันแตกต่างยังไงนะ... ทำไมกัน...

           นึกแล้วก็อดเอามือกุมไว้ที่หน้าอกตัวเองไม่ได้  เสียงตึกตักยังคงอยู่  หัวใจยังคงเต้นอยู่..... แต่เขาก็ไมได้ผละห่างจากเมงุรุ....

               เมงุรุค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาหาเขาอีกครั้ง  แววตาเศร้าสร้อยฉาบสะท้อนทั่วแว่นตาทรงเหลี่ยมนั่น... "คุณยังไมได้ตอบผมเลยนะ"  เมงุรุว่าพลางเชยคางมนของอีกฝ่ายให้เชิดขึ้น  ชิมะมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก  แต่ก็เบือนหน้าหนีในทันที

             เมงุรุเอี้ยวตัวไปตามใบหน้าที่หันหนีไปทางนั้นแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้อย่างจงใจอีก     มือซุกซนจับเข้าที่คางอีกแล้วทั้งที่ไม่ได้อนุญาตสักนิด        ชิมะโมโตะร้อนวูบไปทั้งหน้า     ท่าทางหมิ่นเหม่ระหว่างเขากับลูกศิษย์ชั่วคราวคนนี้มันน่าคิดไปถึงไหนต่อไหน      ด้านหลังของร่างเล็กก็โดนกดเข้าหาใบหน้าของเมงุรุจนแนบสนิท     เหลือเกิน

             "อย่ามาอวดดีกับฉันนะ  อิชิอิ!"    ชิมะโมโตะขึ้นเสียงดัง     ทว่าเมงุรุที่เห็นท่าทางโวยวายแต่กลับไม่ยอมมองหน้ากันเลยแบบนั้นพาลตีความไปว่าร่างเล็กนี่คงจะพยายามกลบเกลื่อนอะไรบางอย่างอยู่มากกว่า

                    ชิมะโมโตะ    คุณนี่มัน....จริงๆเลยนะ

                "ตกลงแล้วถ้าเป็นผมตกลงมา  คุณจะเข้าไปเหยียบซ้ำจริงหรือเปล่า?      - -        แล้วถ้าโฮชิโนะไม่ได้ตกลงมาเพราะจะเอาชนะผมแต่เป็นคนอื่นแทน    คุณจะเสียเวลามาโวยวายใส่แบบนี้หรือเปล่า?""

               ชั่ววินาทีหนึ่ง ชิมะโมโตะโกรธรู้สึกตัวเอง    - -      บ้าชะมัดที่ไม่สวนกลับไปทันทีด้วยถ้อยคำเจ็บแสบอย่างทุกครั้งแต่ต้องตกมาอยู่ในอาการพูดไม่ออกเอาแบบนี้  ใบหน้าของเขายังคงไม่หันไปมองเมงุรุ  มีเพียงความแดงระเรื่อบนใบหน้าที่เห็นได้ชัด         .....เจ้าของร่างสูงกว่ายกยิ้ม 

             "โอ๊ะ   หน้าคุณมีเศษเชือกติดอยู่ด้วยล่ะครับ"    นิ้วมือของเมงุรุพุ่งเข้าที่บริเวณรอบดวงตาของชิมะโมโตะด้วยความรวดเร็วจนอีกฝ่ายตกใจ     และด้วยสัญชาตญาณของมนุษย์      ..ทำให้เขาหลับตาลงโดยไม่ทันคิด...

                . . . . . . . . . .

               ความอุ่นทาบทับเข้าที่ริมฝีปากของชิมะโมโตะในเสี้ยววินาที     ดวงตาหลังแว่นคู่นั้นหลับพริ้มอยู่ตรงหน้า    ขณะที่ชิมะโมโตะเบิกตาโพลงขึ้นด้วยความตกใจ

         ความร้อนผ่าวแทรกซึมอย่างทั่วถึง  ร่างเล็กเกร็งตัวแข็งทื่อ    พร้อมกันนั้นเมงุรุก็สอดแทรกลิ้นลึกเข้าไปอีก   ปลายลิ้นทั้งสองนัวเนียกันในริมฝีปากคู่     โชคดีที่ไม่กี่วินาทีนั้นชิมะโมโตะยังคงพอมีสติอยู่บ้าง  มือทั้งสองผลักเข้าที่อกของเมงุรุอย่างต่อต้าน  แต่ว่ากลับไม่เป็นผลอะไรเลย  

       "อ....อิชิ...อ...อิ!!"  ชิมะเพิ่มแรงเข้าไปอีก    แต่ร่างสูงก็ยังคงดื้อรั้นและพยายามสอดแทรกอย่างไม่เบามือ

มือของเมงุรุลูบไปตามแผ่นหลังของอีกฝ่าย    จากเอวไปสะโพก แล้วค่อยๆเลื่อนมือมาเบื้องหน้า พร้อมกันนั้นก็ดันตัวชิมะให้มุ่งตรงไปยังห้องเก็บอุปกรณ์       ในเมื่อแรงสู้ไมได้  ก็มีแต่ต้องยอมจำนนแต่โดยดี  ถึงคิดจะหนีคงไม่มีประโยชน์.... แล้วรสจูบนี่ เขาก็เคลิ้มไปกับมันเสียแล้ว

         "รุ้สึกดีสินะครับ.."  เมงุรุถอนริมฝีปากออก  ก่อนจะค่อยๆประโลมจูบที่หน้าผากของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน  ชิมะส่งเสียงอู้อี้อยู่ในอ้อมกอดของเมงุรุ  แรงขัดขืนจากที่เคยมีค่อยๆลดลงไปเรื่อยๆ

             ในที่สุดร่างเล็กก็นิ่งเงียบอยู่ในอ้อมกอดของเมงุรุจนดูผิดวิสัยของคนที่พูดคำว้ากคำอย่างชิมะ    - -    เอสแห่งไรโคหยุดชะงักไปเล็กน้อยที่จู่ๆคนที่ตัวเองกับพรรคพวกในหน่วยลูกเจี๊ยบเคยนินทาลับหลังถึงความร้ายกาจกลับยอมสยบอยู่นิ่งๆเอาแบบนี้

            "เห......จูบแรกหรือเปล่าเนี่ย?"   เมงุรุเดาออกไปด้วยหน้าตาใสซื่อ    เขาว่าพวกที่โดนขโมยจูบแรกแบบไม่ทันตั้งตัว  มักจะช็อคสินะ

         ".........อิชิ...."

         "ครับ...?"   เมงุรุได้ยินเสียงจากชิมะออกมาเบาๆแล้ว

               และก่อนที่เขาจะรับรู้อะไรมากกว่านั้น      ฝ่าเท้าที่หุ้มด้วยรองเท้าหนังส้นแข็งหนากว่าหนึ่งนิ้วก็เสือกพรวดเข้าที่เป้ากางเกงทันที!!       ชิมะโมโตะถีบเปรี้ยงเข้าที่จุดยุทธศาสตร์ของหนุ่มแว่นเข้าเต็มรัก     จนเมงุรุร้องคำว่าอ๊ากออกมาไม่ได้ด้วยซ้ำ!!!

            "เจ้าพวกลูกเจี๊ยบ!!!   อย่าบังอาจมาหือกับฉันน่ะว้อย!!!"

               เปล    ที่ล็อคเชือก    ถังน้ำ   และสายยางลอยว่อนไปทั่วสถานที่ไล่หลังเมงุรุที่เจ็บจ๊ากแทบแดดิ้นออกจากตึกไปอย่างไม่คิดชีวิต!!      ไอ้น้องชายที่หว่างขาถึงจะถูกปองร้ายจนเกือบสูญพันธ์  แต่ถ้าเขายังอยู่ต่อไป   ได้กลายเป็นศพลอยอืดอยู่ในสเตเดี้ยมนี่แทนแน่ๆ!

        "ไสหัวออกไป  ไสหัวออกไป !!   คนอย่างแกจะไปตกฮอ  ตกตึกที่ไหนก็ช่างหัวแกเลยสิว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!"

         เจ้าหนุ่มแว่นหัวสาหร่ายวิ่งหนีเกือบจะสุดขอบฟ้าโลก...  แต่ท้ายที่สุด  เมงุรุก็หันกลับมาแลบลิ้นให้ชิมะที่ยืนหอบแฮ่กอยู่  เขาโบกมือให้ชายร่างเล็กแล้วค่อยๆเลื่อนนิ้วชี้มาชี้หน้าพร้อมทำเป็นเหมือนลั่นไกปืน

 "ฝากไว้ครั้งหน้าเถอะ...!!คุณสิบเอก!!"

"ไม่อยู่ให้ฝากหรอกเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไปไหนก็ไปป๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!'

        หน้ากากประดาน้ำอันสุดท้ายถุกเขวี้ยงไปทางทิศที่เมงุรุอยุ่   แต่แทนที่มันจะกระแทกถูกหน้าผากเข้าอย่างจังอย่างที่ชิมะหวังกลับโดนเจ้าหนุ่มคว้าเอาไว้ได้และชูขึ้นเหนือหัว

          คอยดูเถอะ....ครั้งหน้าไม่ปล่อยไว้แน่   ทั้งตอนกินข้าว  จัดการเอกสาร  ฝึก หรือแม้แต่กู้ถัย  ผมจะทำมันไปพร้อมกับคุณ...! 

            เมงุรุนึกพลันชูหน้ากากประดาน้ำนั่นสูงยิ้งขึ้นไปอีก... รอยยิ้มที่ยังคงปรากฏอยู่บรรเทาจิตใจของชิมะเหลือเกินถึงจะดูจากหน้าแล้วเหมือนร่างเล็กจะกำลังอยากเอาสายสกูบารัดคอเจ้าคนอ่อนกว่านี่ให้ตายๆไปซะก็ตาม           แต่ใจจริงแล้วก็....นะ

            "ฝันไปเถอะ!! ไปวิ่งรอบโยโกฮาม่า 50 รอบ ไป!!!" ชิมะโมโตะตะโกนไล่หลังอย่างอ่านความคิดได้    เจ้าหนุ่มแว่นหัวสาหร่ายทำหน้าแว้กก่อนจะหันหน้าวิ่งต่อไปแต่โดยดี

....อวดดีจริงๆ.... แต่ก็เอาเถอะเจ้าลูกเจี๊ยบ       ถ้าเป็นไปได้...   ฉันเองก็จะเฝ้าดูไปพร้อมกับนายเหมือนกัน!

*

*

*

END.

TALK

 Ko : โดดเตะคุ่นนนนนน!!!*  นั่งรีไรท์เสร็จแล้วว้อยยยยยยย!!!  อ๊ากกกกกกกก ขอบใจที่มาแต่งด้วยกันมากว่ะ! 55555  แล้วก็ขอบคุณที่นั่งรีไรท์ให้ใหม่ด้วย!  แต่งไปสครีมไป  เสร็จได้ไงเนี่ย 5555  แม่ง ต้องซานาดะชิมะเซ่!!!  ( เปลี่ยนเสะวันละนิดจิตแจ่มใส )  เรื่องที่สองของพวกเรานะที่มาแต่งจบด้วยกันได้! 5555  ขอบคุณจริงๆว่ะ  ชิมะแม่งง ไม่ไหวแล้ววว น่ารักเหลือเกินนนน

Kun : ไอ้เห็ดเอ๊ยยยยยยยย    ข่าวว่าคนให้เริ่มแต่งมันแกนะไอ้โคโน๊ววววววว (/เขย่าคอโคกลับอย่างบ้าคลั่ง)       มันต้องซานาดะชิมะสิวะ!!    แล้วทำไมเรามานั่งแต่งฟิคเมงุรุชิมะล่ะวะเนี่ยยยยยยยยย       บ้าที่สุดดดด!!   พลังชิมะล้างสมองกรูแล้วใช่ม๊ายยยยยยยยย        - -    ต่อจากอากอนโอะก้มาเป้นเมงุชิมะ     ชาตินี้เราจะได้แต่งฟิคที่เชียร์กันจริงๆจังๆสักคู่ไหมไอ้เกลอออออออ   5555555555555     ขอบคุณมากๆที่มาช่วยๆกันแต่งจนจบออกมาได้อีกเรื่องอย่างงี้น้า~~~!!!     

*

*  เมื่อแต่งจบ พวกเราก็เกิดความขึ้นคิดว่า...

ทั้งๆที่ชอบซานาชิมะแล้วทำไมมาแต่งเมงุรุชิมะกันวะ!!!!

555 ไม่เป็นไร ตอนนี้กำลังดำเนินการแต่งซานาชิมะกะคุ่นอยู่ หึหึ เรื่องนี้น่ะ เมงุรุมันต้องเจอแบบนี้ *โดนน้ำตบ*

EDIT

ลืมไปเลย!!! 5555555 ( ขึ้นอีดิทซะใหญ่เชียว....)

ตอนที่ขนทคคิวไปให้คุณน้ำได้ยล (ซึ่งตอนนี้มันก็บ้าไปแล้ว)  ได้ทำสนธิสัญญากันไว้แลกกับการขนการ์ตูนไปให้และเลี้ยงข้าวว่ามันต้องวาดคู่ซานาชิมะกับเมงุรุชิมะมาให้ วะฮ่าๆๆๆ!!!

ซึ่งตอนนี้มันก็ได้เอามถวายแต่โดยดีแล้ววว 555555

ซานาดะ*ชิมะ อะอ๊างงงงงงงงงงงงงงง ท่าลูบหัวสุดเบสิกนั่นนนน!!! ชอบบบบ

เมงุรุชิมะ  คิกๆๆ (หัวเราะโรคจิต)

แต่น้ำบอกไม่พอใจการลงสีเลยเปลี่ยนมาเป็น

แบบนี้ สองเวอร์ชั่น  (แอบลำเอียงนี้หว่า =[]=!!!)

ยังไงก็ขอบคุณมากสำหรับรูปนะจ๊ะ  เข้าตากรรมการมากเลย อ๊างงงงงงง แต๊งมากไอ้เกลอออ

*********************

แอบเอาโดทคคิวที่ทำเล่นๆมาแปะอีกเล็กน้อย

[Tokkyu] ตอนที่ 5 : เดอะ ชางปงเรสเตอรอง

(ซานาดะมันตัวการแน่ๆ 55555)

ภาพพี่น้องคอนโง  ราฟๆราวๆ  พอดีอยู่โรงบาลไม่มีอะไรทำ OTZ ( แล้วโดมึงล่ะ....)

http://konoha21.exteen.com/images/HBD212068.jpg

สแกนมาเห็นไม่หมด  = ="  อะไรที่ไอ้โคทำเสื่อมเสมอ - -+  ก็ HBD 212 อีกทีล่ะนะ

*********

มาที่....

อายชีลด์เล่ม 28 แม่งสุดยอดดดดดดด!!!!

-ร้องไห้ตอนคิดโดนกาโอแท็คอีกแล้ว OTZ

-เฮียมุไม่ไหวแล้วโว้ย! รักลุงที่สุดเลย!! มุซาชิน่ารักที่สุดเลย!! คนอะไรก็ไม่รู้!! น่ารักที่สุดเลย!! หน้าตอนตัวอย่างตอนต่อไปลุงก็น่ารักมากๆเลย!! ไอ้ที่เตะรั้วนั่น...!! โอ๊ยยย น่ารักชิบเป๋งเลยโว้ย! TT[]TT ใช้เท้าทำโฮมรันเรอะ!! "มือมันชินกะค้อนว่ะ  ใช้เท้าแทนไม้ได้มั้ยเนี่ย?" อ๊า!! น่ารักจังเลยยยย TT[]TT คิดถึงลุงเฟ้ยย สปอยล์ศึกเทย์โคคุแกออกมาซะทีเซ่!

-เห็ด...หรือว่าตูจะชอบทาคิขึ้นมาจริงๆซะแล้ว....

-โคตรฮาไม่รู้กี่ล้านรอบตรงย้อนอดีตฮิรุม่าที่อากอนไปช่วยสาวโดนคนโรคจิตทำมิดีมิร้ายบนรถไฟ 55555  แม่ง มีการ "ผู้หญิงหน้าตาทุเรศน่ะ! ช่วยไปก็ไร้ประโยชน์เฟ้ย!" 55555555555555555555+ โอ๊ยยยย แล้วพอเห็นหน้าตาสาวคนนั้นทีละมึง  รีบจรลีไปช่วยด้วยอิมพัลส์ระดับเทพเลยนะ 5555555555555

 ...ฮาสุดตรง "ไม่เป็นไรใช่มั้ยจ๊ะ?" 55555555555555 *เขวี้ยงเห็ดทิ้ง!* ถึงจะอ่านจากบูมมาแล้วก็เถอะ  แต่มันขำค้างว่ะ 55555

และอีกมากมายบานตะไท

สุดท้าย...

"นั่นคือคิดแห่งเซย์บุ  ที่เป็นความหวังของวัดเรา"

ชิ้ง---------------ง

*โดนคุ่นและพี่หนาวตบ 555555555555555* โอ๊ยย ความฝันแกฮามากว่ะคุ่น ยังขำอยู่เลยเนี่ย 55555555

รายละเอียดความฝันไปถามเจ้าตัวคุ่นคนฝันเองแล้วกัน 555555555 *กลิ้งขำจากไป*